grate
grate, with pleasure, agreeably, gladly, willingly
grātē, adv., v. gratus fin.
grātē, Adv. (gratus), I) mit Vergnügen, gern, Cic. de fin. 1, 62. Ulp. dig. 26, 10, 3. § 1: Compar., Ov. ex Pont. 3, 5, 18. Iustin. 12, 11, 2: Superl., Macr. sat. 7, 2, 9. Heges. 1, 28, 7. – II) dankbar, et grate et pie facere, Cic.: grate pieque alqm prosequi, Suet.: beneficia grate interpretari, Plin. ep.
verba tua quae ‥ ~issime accipio
nomine et pietate Mellitus domino ‥ in suffragatore suo Petro gratiarum favos ~issime mellificavit
vir ‥ quicquid uxor gratanter ingesserat, ~ius suscepit
quomodo ~e posset gratis data refundere
non tamen hos sperni jussit lex sancta Tonantis, / sed grate accipere
suscipe, Christe Deus, clemens haec omnia grate
~ius ‥ acceptat Deus penitentiam peccatoris humilis et contriti
ipse [sc. Deus ] ~issime ‥ communicat bonum suum
plurimi sunt in quorum corde exstinguitur [sc. caritas ], ideo ~ius lucescit, ubi vel aliqua ejus flammula ardescit
unus voluntaria motus libertate, / alter preceptoria pulsus potestate; / quis horum ‥ agit magis grate?
cornicis faciem adequat lilio, / quam dicit gracius micare Cinthio
grātē (11) (gratus), ¶ 1 avec plaisir, volontiers : Cic. Fin. 1, 62 ¶ 2 avec reconnaissance ; Cic. de Or. 2, 46 || -tius Just. 12, 11, 2 ; -tissime Plin. 7, 214.
grātē adv.with comp.
- gratus, with pleasure, agreeably, gladly, willingly: praeterita meminit: Natalīs numeras, H.: Gratius ex fonte bibuntur aquae, O.—Thankfully, gratefully: alqd facere.