gratificus

grātĭfĭcus, a, um, adj. [gratus + facio],

• kind, obliging (late Lat.): pectus, Paul. Petr. Vit. S. Mart. 2, 716: dominus, Porphyr. Paneg. ad Constant. 1, 6.

grātificus, a, um (gratus u. facio), I) willfahrend, gefällig (vgl. Placid. gloss. V, 24, 8. Isid. 10, 114), pectus, Paul. Petr. vit. S. Mart. 2, 716: dominus, Porphyr. paneg. ad Constant. 1, 6: gratifici sunt oculi Iudae ex vino, Rufin. Orig. in gen. hom. 17, 9. – II) Dank sagend, loquelae, Paul. Nol. carm. 32, 2.

gratificus [LL] 1 pleasing, acceptable. b (of person) kind, obliging. vidit ‥ se in camera ‥ materia, arte, et odore ~a V. Chris. Marky. 69; eucharis, gratiosus, ~us Osb. Glouc. Deriv. 193; est ‥ expediens populis de principum ‥ ~a maturitate habita ‥ informari Elmh. Metr. Hen. V prol. 79; dato fratribus ‥ donario satis ~o ab eis recessit Capgr. Hen. 101.  b elige quemcumque mage gratificum tibi cernis, / et tempus dabitur quo mala facta luas Elmh. Metr. Hen. V 1262. 2 (theol.) bestowing grace. ad solum genibus demisse, grata grate ~o suo immortali sponso ‥ thura libant orationum Ad. Eyns. Visio 18; Gros. Ep. 128 (v. deificatio); Uhtred Medit. 201 (v. facialis b); nomen ‥ Saxonicum [Fritonas] in nomen ~um [Deusdedit] est conversum Elmh. Cant. 192.

grātĭfĭcus, a, um (gratus, facio), bienveillant : Isid. Orig. 10, 114.