gratulabundus
gratulabundus, congratulating
grātŭlābundus, a, um, adj. [gratulor],
- congratulating: Quo se omnis multitudo gratulabunda effudit, Liv. 7, 33, 18; Suet. Galb. 19.—With dat.: velut gratulabundus patriae exspiravit, Just. 6, 8, 13.
grātulābundus, a, um (gratulor), sich in Glückwünschen ergehend, Liv. 7, 33, 18. Suet. Galb. 19, 2: mit Dat. der Pers., velut gratulabundus patriae, Iustin. 6, 8, 13.
quia merito uterque sexus ei ~us occurrerit qui utriusque Redemptor apparebat
verba ‥ quae inhianter audire ~i satagimus
cui ‥ dono ‥ ego Eadwi rex Anglorum ~us insisto
officia ‥ unusquisque prout vires suppetunt ~us exhibeat
morti properanti ~us occurram(
se perfecte sanitati ‥ restitutam ~a cum lacrimis ‥ asserebat
in crypta ‥ illis que deposcebat ostensis, quibus ‥ deosculatis ~us abscessit
hec [gaudebat ] ‥ virtute conjugis, hinc etiam spe ~a accendebatur futurae prolis
~a potiti victoria
hymnum ‥ quasi invitati populi laudifluam et ~am consensionem subicientes
~a ‥ voce canentem
~is vocibus ‥ Cuthberti clementiam ‥ glorificavit
ad ‥ Salvatoris sepulchrum ‥ properaverunt, ibique ~a donaria ‥ optulerunt
grātŭlābundus, (15) a, um (gratulor), qui félicite : Liv. 7, 33, 18 || [avec dat.] : Just. 6, 8, 13.
grātulābundus
adj.
- gratulor, congratulating: multitudo, L.