gravastellus
grāvastellus, i, m. dim. [‡ gravaster, from ‡ gravus, kindr. to γραῦς and the Ger. grau; Engl. gray; the ground-form of ravus],
- a gray-headed fellow: quis est haec muliercula et illic gravastellus qui venit? Plaut. Ep. 5, 1, 14 (620); cf.: gravastellus senior, Paul. ex Fest. p. 96 Müll. (where it is erroneously derived from gravis; moreover, he reads s. v. Ravi coloris, p. 272, in Plautus, ravistellus).
grāvastellus, ī, m. (Demin. v. *gravaster, vom griech. γραῦς; anders Paul. ex Fest. 96, 13), der Graukopf, Plaut. Epid. 620. – Dafür rāvistellus, Plaut. nach Paul. ex Fest. 272, 6 u. Fest. 273 (b), 21. – Vgl. übh. Studemund im Hermes 1, 284 f. Walde (S. 353) plädiert für rāvastellus od. rāvistellus.
~us, i. aliquantulum gravis, unde Plautus in Epidico: ‘que est hec muliercula et ille ~us qui advenit’
grāvāstellus, (16) a, um, appesanti par lʼâge : Pl. Epid. 620 [leçon donnée par P et par P. Fest. 96 ; mais A et P. Fest. 272, 6 et Fest. 273 b, 21 donnent rāvistellus ].