gravo
gravo, to make heavy, load, burden, weigh down, weight, oppress
Frieze-Dennison Vergil
Could not find gravavi in Logeion dictionaries.
gravavi Verb: perfect active indicative 1st singular of gravo
- To charge with a load, to load, burden, weigh down, oppress (mostly poet. and in post-Aug. prose).
- A Lit.: praefectum castrorum sarcinis gravant, Tac. A. 1, 20; cf.: ferus Actora magno Ense gravat Capaneus, Stat. Th. 10, 257: non est ingenii cymba gravanda tui, Prop. 3, 3 (4, 2), 22: aegraque furtivum membra gravabat onus, Ov. H. 11, 38: gravantur arbores fetu, Lucr. 1, 253; cf.: sunt poma gravantia ramos, Ov. M. 13, 812: ne, si demissior ibis, Unda gravet pennas, id. ib. 8, 205: quia pondus illis abest, nec sese ipsi gravant, Quint. 1, 12, 10: stomacho inutilis, nervis inimicus, caput gravans, Plin. 21, 19, 75, § 128: minui quod gravet (corpus) quolibet modo utilius, id. 11, 53, 119, § 284: ne obsidio ipsa multitudine gravaretur, Just. 14, 2, 3; 38, 10, 8; so in pass.: alia die febre commotus est: tertia cum se gravari videret, weighed down, oppressed, Capitol. Anton. 12; and esp. in perf. part.: gravatus somno, Plin. 10, 51, 70, § 136; 26, 1, 4, § 6; 33, 1, 6, § 27: vino, Curt. 6, 11, 28: telis, id. 8, 14, 38: ebrietate, id. 5, 7, 11: cibo, Liv. 1, 7, 5: vino somnoque, id. 25, 24, 6.—
- B Esp., to make pregnant: uterum, Stat. Th. 2, 614: gravatam esse virginem, Lact. 4, 12, 2; id. Epit. 44, 1; cf.: semper gravata lentiscus, Cic. poët. Div. 1, 9, 16 Paul. ex Fest. p. 95, 15. —
- C Trop.
- 1 To burden, oppress, incommode: nil moror officium, quod me gravat, Hor. Ep. 2, 1, 264: septem milia hominum, quos et ipse gravari militia senserat, Liv. 21, 23, 6: sed magis hoc, quo (mala nostra) sunt cognitiora, gravant, Ov. Tr. 4, 6, 28. —
- 2 To make more grievous, aggravate, increase: tu fortunam parce gravare meam, id. ib. 5, 11, 30: quo gravaret invidiam matris, Tac. A. 14, 12: injusto faenore gravatum aes alienum, Liv. 42, 5, 9.—
- D To lower in tone; hence, gram. t. t., to give the grave accent to a vowel (opp. acuo): a littera gravatur, Prisc. 539, 573 P.—
- II Transf., as v. dep.: grăvor, ātus (lit., to be burdened with any thing, to feel burdened; hence), to feel incommoded, vexed, wearied, or annoyed at any thing; to take amiss, to bear with reluctance, to regard as a burden, to do unwillingly (class.); in Cic. only absol. or with an object-clause, afterwards also constr. with acc.
- α Absol.: non gravabor, Plaut. Trin. 5, 2, 49 (1173): quid gravare? id. Stich. 3, 2, 22 (475): quamquam gravatus fuisti, non nocuit tamen, id. ib. 5, 4, 40 (722): ne gravare, Ter. Ad. 942: primo gravari coepit, quod invidiam atque offensionem timere dicebat, Cic. Clu. 25, 69: ego vero non gravarer si, etc., id. Lael. 5, 17: nec gravatus senex dicitur locutus esse, etc., Liv. 9, 3, 9: ille non gravatus, Primum, inquit, etc., Varr. R. R. 1, 3: spem ac metum juxta gravatus Vitellius ictum venis intulit, Tac. A. 6, 3: benignus erga me ut siet: ne gravetur, Plaut. Mil. 4, 6, 15 (1230).—
- β With an object-clause: rogo, ut ne graveris exaedificare id opus, quod instituisti, Cic. de Or. 1, 35, 164; 1, 23, 107; id. Fam. 7, 14, 1: ne graventur, sua quoque ad eum postulata deferre, Caes. B. C. 1, 9: quod illi quoque gravati prius essent ad populandam Macedoniam exire, Liv. 31, 46, 4: tibi non gravabor reddere dilatae pugnae rationem, id. 34, 38, 3; Curt. 9, 1, 8; 6, 8, 12; Suet. Aug. 34 al.—
- γ With acc.: Pegasus terrenum equitem gravatus Bellerophontem, disdaining to bear, throwing off, Hor. C. 4, 11, 27: at illum acerbum et sanguinarium necesse est graventur stipatores sui, be weary of supporting, Sen. Clem. 1, 12 fin.: matrem, Suet. Ner. 34: ampla et operosa praetoria, id. Aug. 72: aspectum civium, Tac. A. 3, 59 fin.: spem ac metum juxta gravatus, id. ib. 5, 8; Quint. 1, 1, 11.— Hence, adv. in two forms:
- A grăvātē (acc. to II.), with difficulty or reluctance, unwillingly, grudgingly: non gravate respondere, Cic. de Or. 1, 48, 208; opp. gratuito, id. Off. 2, 19, 66; opp. benigne, id. Balb. 16, 36: Canius contendit a Pythio ut venderet: gravate ille primo, id. Off. 3, 14, 59: qui cum haud gravate venissent, Liv. 3, 4, 6 Weissenb. (al. gravati): concedere, id. 42, 43, 2.—Comp.: manus et plantas ad saviandum gravatius porrigere, Front. ad M. Caes. 4, 12 fin.—
- B grăvanter, with reluctance, unwillingly: reguli Gallorum haud gravanter venerunt, Liv. 21, 24, 5 Weissenb. (al. gravate); Cassiod. Varr. 4, 5.
I [voix active] : ¶ 1 appesantir, alourdir : poma gravantia ramos Ov. M. 13, 812, fruits qui alourdissent les branches ; ne unda gravet pennas Ov. M. 8, 205, pour éviter que lʼhumidité appesantisse tes ailes || charger : aliquem sarcinis Tac. Ann. 1, 20, charger qqn de bagages ¶ 2 [fig.] aggraver, augmenter : invidiam alicujus Tac. Ann. 14, 12, aggraver la haine à lʼégard de qqn ; injusto fenore gravatum æs alienum Liv. 42, 5, 9, dettes aggravées par des intérêts excessifs || alourdir, appesantir, accabler : caput gravans Plin. 21, 128, qui alourdit la tête ; gravatus cibo vinoque Liv. 1, 7, 5, appesanti par la nourriture et le vin || peser sur, incommoder : mala me gravant Ov. Tr. 4, 6, 28, les maux pèsent sur moi, sont un fardeau pour moi ; gravari militia Liv. 21, 23, 6, trouver pesant le métier militaire.
II [déponent] trouver pesant ¶ 1 faire des difficultés, se résoudre avec peine : ne gravare Ter. Ad. 942, ne fais pas de difficultés ; gravari cœpit, quod... dicebat Cic. Clu. 69, il commença par faire des difficultés, en disant... ; non gravarer, si... Cic. Læl. 15, je me résoudrais volontiers, si... ¶ 2 [avec inf.] répugner à, se refuser à : gravaris litteras ad me dare Cic. Fam. 7, 14, 1, tu trouves excessif de mʼenvoyer une lettre ; in colloquium venire invitatus gravatur Cæs. G. 1, 35, 2, malgré lʼinvitation, il se refuse à venir à une entrevue ; non gravabor dicere... Cic. de Or. 1, 107, je dirai volontiers... ; rogo, ut ne graveris... Cic. de Or. 1, 164, je te prie de consentir de bon cœur à... ¶ 3 [avec acc.] sentir le fardeau de qqn, de qqch., trouver importun, être fatigué de : matrem Suet. Nero 34, trouver sa mère importune ; aspectum civium Tac. Ann. 3, 59, avoir de la répugnance pour la vue de ses concitoyens ; cf. Sen. Clem. 1, 13, 1 ; Quint. 1, 1, 11.
- 1. (poët.; postklass.) zwaar maken, beladen, belasten [alqm sarcinis; caput];
- 2. (poët.; postklass.) (metaf.) verzwaren, verergeren, versterken, verhogen [aes alienum; invidiam matris; mala alcis; fortunam alcis];
- 3. belasten, bezwaren, drukken op; ➤ labor gravat alqm; gravari iniuriis militum; officium quod me gravat (Hor.);
- 4. (postklass.) de schuld geven (m. acc.) [reum; dominum];
- 5. (pass.) bezwaar hebben of maken tegen, afwijzen, weigeren, niet willen (m. acc.; inf.; quod) [aquam; aspectum civium]; ➤ neque gravabor quid sentiam dicere (Cic.).
上馱子。難爲。加重。 Fortunam parce — meam 切勿加吾災。Cum se gravari videret 自覺病重。 Non gravabor breviter dicere quod sentiam 吾將不嫌畧言吾意。(Ob) dominos gravari 難耐主人。 Aquam gravari 無奈何給水飲。
Suggest a Translation
See an image
- gravis, to make heavy, load, burden, weigh down, weight, oppress: membra gravabat onus, O.: poma gravantia ramos, O.: vino somnoque, L.: semper gravata lentiscus, loaded with fruit: papavera pluviā gravantur, V.—Fig., to burden, oppress, incommode: officium, quod me gravat, H.: gravari militiā, L.: somno gravatus, V.—To make more grievous, aggravate, increase: fortunam meam, O.: faenore gravatum aes alienum, L.
-
…suo rex atque amicus a senatu appellatus esset, hanc sibi populoque Romano gratiam referret ut in conloquium venire invitatus gravaretur neque de communi re dicendum sibi et cognoscendum putaret, haec esse quae ab eo postularet primum ne quam multitudinem…
Julius Caesar, Gallic War
-
…eos pater aether in gremium matris terrai praecipitavit ; at nitidae surgunt fruges ramique virescunt arboribus, crescunt ipsae fetuque gravantur. hinc alitur porro nostrum genus atque ferarum, hinc laetas urbes pueris florere videmus frondiferasque novis avibus canere undique…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…rerum labor et ambitionis occupatio decursu honorum, etiam aetatis flexu constitisset. Quam spem cogitationum et consiliorum meorum cum graves communium temporum tum varii nostri casus fefellerunt ; nam qui locus quietis et tranquillitatis plenissimus fore videbatur, in eo…
Cicero, de Oratore
-
…vir fuit et multi Epicurei et fuerunt et hodie sunt et in amicitiis fideles et in omni vita constantes et graves nec voluptate, sed officio consilia moderantes, hoc videtur maior vis honestatis et minor voluptatis. ita enim vivunt…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…Agerent enim tecum lege primum Pythagorei omnes atque Democritii ceterique in iure sua physici vindicarent ornati homines in dicendo et graves, quibuscum tibi iusto sacramento contendere non liceret ; urgerent praeterea philosophorum greges iam ab illo fonte et capite Socrate…
Cicero, de Oratore
-
…, iudices, quin ab hoc ignotissimo Phryge nobilissimum civem vindicetis atque huic eidem nuper tres equites Romani honesti et graves, cum in causa liberali eum qui adserebatur cognatum suum esse diceret, non crediderunt. qui hoc evenit ut…
Cicero, pro Flacco
-
…me venire, sed viam timeo. gravissime aegrotasti, inedia et purgationibus et vi ipsius morbi consumptus es ; graves solent offensiones esse ex gravibus morbis si quae culpa commissa est ; iam ad id biduum, quod fueris in…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…perhorresco. est enim dictum ab illis fore qui dicerent uxores suas a cena redeuntis attrectatas esse a Caelio. graves erunt homines qui hoc iurati dicere audebunt, cum sit eis confitendum numquam se ne congressu quidem et constituto coepisse…
Cicero, pro Caelio
-
…aliqui duritatem et severitatem quandam in verbis et orationis quasi maestitiam sequuntur ; quodque paulo ante divisimus, ut alii graves alii tenues alii temperati vellent videri, quot orationum genera esse diximus totidem oratorum reperiuntur. et quoniam coepi iam…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…flagitia protuleris, tum denique quid Tmolitae et Dorylenses de L. Flacco existiment audiemus. quem vero tot tam gravesque provinciae salvum esse cupiant, quem plurimi cives tota ex Italia devincti necessitudine ac vetustate defendant, quem haec communis…
Cicero, pro Flacco