hinnulus
hinnŭlus, i, m. dim. [hinnus],
- a young mule: tu tuum sodalem Hinnulo videas strigosiorem, Maecen. ap. Suet. Vit. Hor. (al. hinno me v. str-; PHI Ninnio); cf. Plin. 8, 44, 69, § 172 Sill. N. cr.; and: hinnulus ὁ ἐξ ἵππου καὶ ὄνου, Gloss. Philox.; Vulg. Prov. 5, 19; Cantic. 2, 17; Isid. 12, 1, 22.
hinnulus, ī, m. (hinnus), I) ein junges Maultier, *Titin. com. 140. Maecen. bei Suet. vit. Hor. p. 45 R. (wo Reiffersch. falsch Ninnio). Plin. 8, 172. Vulg. prov. 5, 19; cant. cantic. 2, 17. Isid. orig. 12, 1, 21; vgl. Gloss. ›innulus, ὁ ἐξ ἵππου καὶ ὄνου‹ – II) = hinnuleus no. II (w. s.), Ambros. de Isaac et anim. 6. § 50 u. de interpell. Iob et David 2, 1, 3; vgl. Gloss. ›innuli, νεβροί‹.
ut caprea hinulusve cervorum indomita licet sint animalia
~us,hindcealf
sorex, glis, hynnulus
lepores, damas, capriolas, cervos, cervas, hinulos [gl.: ]founs
hec hinula est scalonia; hic ~us est fetus cerve
pro unica ‥ bestiola, ~o vel lepore
dama cum hynulo suo
ceperunt ‥ tres damas et tres hinulos et unum ȝhourum in foresta regis
hic enulus, A.a fawne ; ‥ hic hinnilus, A.a fowne ; ‥ hinnulis,a foome ; ‥ hic hinulus,A. fawne
fowne , ~us vel innulus
ij feras ‥ regis, viz. unam damam et unum hynnulum ‥ occidit
j coopertorium, jtestre , jcelure integrum,imbrodez cum hinulis
hinnŭlus, ī, m. , jeune mulet : Plin. 8, 172 || faon : Vulg. Prov. 5, 19, c. inuleus.