hinnibundus
hinnĭbundus, a, um, adj. [hinnio],
- constantly neighing: equi, Quadrig. ap. Non. 122, 14 (Lachm. ad Lucr. 2, p. 236 ex conj.; MSS. hinnibunde).
hinnībundus, a, um, hennissant : Sisenna d. Non. 112, 14.