hinnitus
hinnitus, a neighing
hinnītus, ūs, m. [hinnio],
- a neighing: subito exaudivit hinnitum, Cic. Div. 1, 33, 73; Lucr. 5, 1073; Verg. G. 3, 94; Hor. C. 2, 16, 34.—In plur., Ov. M. 2, 154; 669; Suet. Ner. 46.
hinnītus, ūs, m. (hinnio), das Wiehern, equi, Cic., equorum, Liv.: equinus, Amm.: hinnitum edere, Iustin. u. Val. Max.: edere hinnitus, Ov., hinnitus canoros, Suet.: hinnitum tollere, Hor., effundere, Sil.: quantum hinnitum! Lucil. 1275 – ➳ Abl. Plur. hinnitibus, Ov. met. 2, 154. Sil. 4, 66.
equus ~um, ‥ bos balatum, ‥ stridebant
[psittace ] risum mentiris, hinnitum fingis
altus equorum / precinit hynnitus
audito ‥ ~u pullorum festinant jumenta reverti
aliquando, quod pudet dicere, [vox ] in equinos ~us cogitur
hinnītŭs, (13) ūs, m. (hinnio), hennissement : Cic. Div. 1, 73.
hinnītus ūs, m
- hinnio, a neighing: exaudivit hinnitum: acutus, V.: tollit hinnitum equa, H.—Plur., O.