hinnibilis
hinnībĭlis, e, adj. [hinnio],
- that neighs, neighing (post-class.): quod hinnibile est, equus est, Ap. Dogm. Plat. 3, p. 30: exscreatus, Cael. Aur. Tard. 5, 10, 119.
hinnībilis, e (hinnio), wiehernd, Apul. de dogm. Plat. 3. p. 265 H. (p. 267 Oud.): übtr., exscreatus, Cael. Aur. de morb. chron. 5, 10, 119.
si quod est accidentale rei variatur in essentia ‥ ut propria passio cujuslibet sicut risibile hominis et rudibile asini et ~e equi, multo magis ‥
risible naturam hominis consequitur et ~e naturam equi
hinnībĭlis, e (hinnio), hennissant : Ps. Apul. Herm. 4 || imitant le hennissement : C. Aur. Chron. 5, 10, 119.