horreo
horreo, to stand on end, stand erect, bristle, be rough
Frieze-Dennison Vergil
Could not find horrendaque in Logeion dictionaries.
horrendaque Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive plural, Verb: present passive gerundive plural, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive plural of horreo
- I Lit. (for the most part only poet.; not in Ciceron. prose): in corpore pili, ut arista in spica hordei, horrent, Varr. L. L. 6, § 49 Müll.; cf.: et setae densis similes hastilibus horrent, Ov. M. 8, 285: saepe horrere sacros doluit Latona capillos, Tib. 2, 3, 23: horrentibus per totum corpus villis, Plin. 8, 40, 61, § 150: horrentes barbae, Petr. 99, 5: horrentibus scopulis gradum inferre, Plin. Pan. 81, 1: horrentes rubi, Verg. G. 3, 315: horrentibus hastis, id. A. 10, 178: horrebant densis aspera crura pilis, Ov. F. 2, 348: rigidis setis, id. M. 13, 846: horret capillis ut marinus asperis Echinus aut currens aper, Hor. Epod. 5, 27: pervigil ecce draco squamis crepitantibus horrens Sibilat, Ov. H. 12, 101: densantur campis horrentia tela virorum, Enn. ap. Prisc. p. 866 P. (Ann. v. 288 Vahl.); cf.: hastis longis campus splendet et horret, id. ap. Macr. S. 6, 4 (Sat. v. 15 Vahl.); imitated Verg. A. 11, 602 Serv.; Liv. 44, 41, 6: mare cum horret fluctibus, is ruffled, rough, Att. ap. Non. 422, 33: duris cautibus horrens Caucasus, Verg. A. 4, 366: silvis horrentia saxa fragosis, Ov. M. 4, 778. —
- II Transf.
- A To move in an unsteady, shaking manner.
- 1 In gen., to shake, tremble (very rare): corpus ut impulsae segetes Aquilonibus horret, Ov. H. 10, 139; cf. horresco.—
- 2 In partic.
- a To shake, shiver with cold, rigere (poet. and very rare): saepe etiam dominae, quamvis horrebis et ipse, Algentis manus est calfacienda sinu, Ov. A. A. 2, 213: horrenti tunicam non reddere servo, Juv. 1, 93: sola pruinosis horret facundia pannis, Petr. 83, 10.—
- b To tremble, shudder, quake with fright; more freq. as a verb. act., with an object, to shudder or be frightened at, to tremble at, be afraid of (the class. signif. of the word, equally freq. in prose and poetry; cf.: exsecror, abominor, aversor, abhorreo, odi, exhorresco).
- α Absol.: totus, Parmeno, Tremo horreoque, postquam aspexi hanc, Ter. Eun. 84: Ph. Extimuit tum illa? Me. Horret corpus, cor salit, Plaut. Cist. 2, 3, 9 (551): arrectis auribus horrent Quadrupedes monstrique metu turbantur, Ov. M. 15, 516: scilicet horreres majoraque monstra putares, si mulier vitulum ederet, Juv. 2, 122.—
- β With acc.: si qui imbecillius horrent dolorem et reformidant, Cic. Tusc. 5, 30, 85: deorum (conscientiam) horrere, id. Fin. 1, 16, 51: judicium et crimen, id. Verr. 2, 5, 29, § 74; cf.: ingrati animi crimen, id. Att. 9, 2, A, 2: ipsam victoriam, id. Fam. 7, 3, 2: Ariovisti crudelitatem, * Caes. B. G. 1, 32, 4: nomen ipsum accusatoris, Quint. 12, 7, 1: fragilitatis humanae vires, Plin. Pan. 27, 1: pauperiem, Hor. S. 2, 5, 9: onus, id. Ep. 1, 17, 39: iratum mare, id. Epod. 2, 6: nutum divitis, id. Ep. 1, 18, 11: strictas secures trepida cervice, Sil. 6, 695 et saep.: te Negligit aut horret, Hor. Ep. 1, 7, 64; cf.: quem dives amicus odit et horret, id. ib. 1, 18, 25: horrent admotas vulnera cruda manus, Ov. P. 1, 3, 16: aciem ac tela horrere, Liv. 21, 53, 2; Curt. 7, 8, 4; 9, 2, 33: illam, quam laudibus effert, horrere, to loathe, Juv. 6, 183. —
- γ With an inf. or relat.-clause: ego vestris armis armatus non horrui in hunc locum progredi, Cic. Agr. 2, 37, 101: horreo dicere, Liv. 7, 40, 9: horret animus referre, id. 2, 37, 6; 28, 29, 4; Lact. 7, 15, 11; 6, 17, 7: dominatio tanto in odio est omnibus, ut quorsus eruptura sit, horreamus, Cic. Att. 2, 21, 1; 1, 27, 1: quemadmodum accepturi sitis, horreo, id. Phil. 7, 3, 8.—
- δ With ne: eo plus horreo, ne illae magis res nos ceperint, quam nos illas, Liv. 34, 4, 3.—
- c To shudder with amazement, to be astonished, amazed (very rare): quae mehercule ego, Crasse, cum tractantur in causis, horrere soleo, Cic. de Or. 2, 45, 188: animo horrere, id. Dom. 55, 140: cogitatione, Curt. 9, 6, 12; cf. horrendus, 2.—
- B To be of a rough or frightful appearance; to look rough, look frightful; to be terrible, dreadful, horrid (rare; mostly poet.): possetne uno tempore florere, deinde vicissim horrere terra, Cic. N. D. 2, 7, 19: quaedam loca frigoribus hiemis intolerabiliter horrent, Col. 1, 4, 9; German. Progn. 2, 158; cf.: nec fera tempestas toto tamen horret in anno. Ov. F. 1, 495: Phoebus, Stat. Th. 4, 1.—
- 2 Trop.: horrebant saevis omnia verba minis, Ov. R. Am. 664.—Hence,
- A horrens, entis, P. a. (acc. to I.), bristly, shaggy, rough (poet. and very rare): horrens Arcadius sus, Lucr. 5, 25: horrentique atrum nemus imminet umbra, Verg. A. 1, 165: horrentes Marte Latinos, id. ib. 10, 237: horrensque feris altaribus Esus, Luc. 1, 445.—
- B hor-rendus, a, um, P. a.
- 1 (Acc. to II. A. 2. b.) Dreadful, terrible, fearful, terrific, horrible (mostly poet. and in post-Aug. prose): horrendum et dictu video mirabile monstrum, Verg. A. 3, 26: truces horrendaeque imagines, Plin. Pan. 52, 5: silva invia atque horrenda, Liv. 9, 36, 1: Roma, Hor. C. 3, 3, 45: rabies, id. S. 2, 3, 323: diluvies, id. C. 4, 14, 27: tempestas (with foeda), Vell. 2, 100, 2: nox, Ov. F. 6, 140: vox, Val. Fl. 1, 210; cf.: lex erat horrendi carminis, Liv. 1, 26, 6: juvenis Parthis horrendus, Hor. S. 2, 5, 62: pallor utrasque Fecerat horrendas aspectu, id. ib. 1, 8, 26: res horrenda relatu, Ov. M. 15, 298: horrendum dictu! Verg. A. 4, 454.—Neutr. adv.: belua Lernae Horrendum stridens, Verg. A. 6, 288: arma Horrendum sonuere, id. ib. 9, 732; 12, 700: intonet horrendum, Juv. 6, 485.—Plur.: horrenda circumsonantibus Alemannis, Amm.27, 10, 10.—
- 2 In a good sense, wonderful, awful, venerable (poet.): horrenda virgo (Camilla), Verg. A. 11, 507: horrendae procul secreta Sibyllae, id. ib. 6, 10: tectum augustum, ingens ... Horrendum silvis et religione parentum, id. ib. 7, 172. —Adv.: horrendē, dreadfully, Vulg. Sap. 6, 5; 17, 3.
I au pr., intr., ¶ 1 être hérissé, se hérisser : terra horret Cic. Nat. 2, 19, la terre se hérisse de frimas ; horrebant densis crura pilis Ov. F. 2, 348, ses jambes étaient hérissées de poils épais ; hastis horret ager Virg. En. 11, 602, les champs sont hérissés de lances, cf. Liv. 44, 41, 6 ; tergis ferarum et ingentibus telis horrentes Tac. H. 2, 88, hérissés de peaux de bêtes et dʼénormes piques ¶ 2 se tenir raide, hérissé : pili in corpore horrent Varro L. 6, 49, les poils se hérissent sur le corps, cf. Plin. 8, 150 ; Ov. M. 8, 285 ; horrentes rubi Virg. G. 3, 315, les ronces épineuses.
II [fig.] ¶ 1 intr. : a) grelotter, frissonner, trembler : Ov. H. 10, 139 ; Ars 2, 213 ; b) [surtout] frissonner de peur, trembler dʼeffroi : quæ cum a te tractantur, horrere soleo Cic. de Or. 2, 188, quand tu mets en œuvre ces moyens, je tremble dʼordinaire ; animo horrere Cic. Domo 140, frissonner dans son cœur ; [avec interr. ind.] quemadmodum accepturi sitis, horreo Cic. Phil. 7, 8, je me demande en tremblant comment vous accueillerez mes paroles, cf. Cic. Att. 2, 21, 1 ; [avec ne subj.] craindre que : Liv. 34, 4, 3 ¶ 2 tr., redouter : dolorem Cic. Tusc. 5, 85 ; crimen Cic. Verr. 2, 5, 74, trembler à lʼidée de souffrir, dʼêtre accusé, cf. Cic. Fin. 1, 51 ; Fam. 7, 3, 2 ; crudelitatem alicujus Cæs. G. 1, 32, 4, craindre la cruauté de qqn ; [avec inf.] non horrui progredi... Cic. Agr. 2, 101, je nʼai pas tremblé dʼavancer..., cf. Liv. 7, 40, 9 ; 28, 29, 4, etc. ; [avec prop. inf.] craindre que : Liv. 10, 10, 11.
- 1. stijf staan, verstijfd zijn, omhoogstaan; (v. haren) te berge rijzen; ➤ horret seges aristis; phalanx horrens hastis; horrebant saevis verba minis (Ov.) stonden bol van; horrebant densis aspera crura pilis; duris cautibus horrens Caucasus; — p. adj. horrēns, entis (poët.; postklass.) (omhoog)rijzend, stekelig, borstelig, metaf. huiveringwekkend [capillus; barbae];
- 2. (van kou) huiveren, rillen;
- 3. (van angst) huiveren, beven, ontzet zijn;
- 4. een ruig of ruw uiterlijk hebben [habitus; saxa];
- 5. een akelig(e), somber(e) aanblik of karakter hebben [umbra; ingenia]; II. tr. terugdeinzen voor, terugschrikken voor [alcis crudelitatem; tela; iudicium]; ➤ (m. inf.; afh. vr.) horreo dicere; horret animus referre; non horreo in hunc locum progredi.
冷顫。恨。訝。驚惧。 Judicium horreo 畏審。 Frigore horreo 冷颤。Comae horrentes 髮竪。 Hoc nemo unquam aspicere non horruit 見者莫不畏悪。 Nemo jam parens filio, nisi fragilitatis humanae vices horret 無 父恨子惟恨人類之難堪耳。
Suggest a Translation
See an image
- HORS-, to stand on end, stand erect, bristle, be rough: ut horreret in arvis Carduus, V.: horrentibus hastis, V.: rigidis saetis, O.: squamis, O.: cautibus horrens Caucasus, V.—To shake, tremble, shiver: corpus horret, O.: horrens servus, Iu.—To tremble, shudder, quake, shudder at, tremble at, be afraid of, dread: totus horreo, T.: adrectis auribus, O.: horrere soleo, am deeply moved: victoriam: Ariovisti crudelitatem, Cs.: pauperiem, H.: aciem ac tela, L.: illam, quam, etc., to loathe, Iu.: in hunc locum progredi: horret animus referre, L.: quem ad modum accepturi sitis: eo plus horreo, ne, etc., L.—To be frightful, be terrible, be desolate: terra (opp. florere): umbra, V.: tempestas, O.
-
…quod soli ne in occulto quidem queri neque auxilium implorare auderent absentisque Ariovisti crudelitatem, velut si coram adesset, horrerent, propterea quod reliquis tamen fugae facultas daretur, Sequanis vero, qui intra fines suos Ariovistum recepissent, quorum…
Julius Caesar, Gallic War
-
…. Via prima salutis, quod minime reris, Graia pandetur ab urbe. Talibus ex adyto dictis Cumaea Sibylla horrendas canit ambages antroque remugit, obscuris vera involvens ea frena furenti concutit, et stimulos sub pectore vertit Apollo .…
Vergil, Aeneid
-
…densa ferarum tecta rapit silvas, inventaque flumina monstrat. At pius Aeneas arces, quibus altus Apollo praesidet, horrendaeque procul secreta Sibyllae antrum immane petit, magnum cui mentem animumque Delius inspirat vates, aperitque futura. Iam subeunt…
Vergil, Aeneid
-
…Multaque praeterea variarum monstra ferarum Centauri in foribus stabulant, Scyllaeque biformes, et centumgeminus Briareus, ac belua Lernae horrendum stridens, flammisque armata Chimaera, Gorgones Harpyiaeque et forma tricorporis umbrae. Corripit hic subita trepidus formidine ferrum Aeneas…
Vergil, Aeneid
-
…Acherontis ad undas. Turbidus hic caeno vastaque voragine gurges aestuat, atque omnem Cocyto eructat harenam. Portitor has horrendus aquas et flumina servat terribili squalore Charon, cui plurima mento canities inculta iacet ; stant lumina flamma, sordidus…
Vergil, Aeneid
-
…inops inhumataque turba est ; portitor ille Charon ; hi, quos vehit unda, sepulti. Nec ripas datur horrendas et rauca fluenta transportare prius quam sedibus ossa quierunt. Centum errant annos volitantque haec litora circum ; tum demum…
Vergil, Aeneid
-
…Longa mora est, quantum noxae sit ubique repertum, enumerare minor fuit ipsa infamia vero. Maenala transieram latebris horrenda ferarum et cum Cyllene gelidi pineta Lycaei Arcadis hinc sedes et inhospita tecta tyranni ingredior, traherent cum sera crepuscula…
Ovid, Metamorphoses
-
…gravius Phaedria Tulerit, neve aliorsum atque ego feci acceperit, Quod heri intromissus non est. Totus Parmeno Tremo horreoque postquam aspexi hanc. Bono animo es Accede ad ignem hunc ; iam calesces plus satis. Quis hic loquitur…
Terence, Eunuchus
-
…vita hominum est ut ad maleficium nemo conetur sine spe atque emolumento accedere. hunc quaesitorem ac iudicem fugiebant atque horrebant ei quibus periculum creabatur ideo quod, tametsi veritatis erat amicus, tamen natura non tam propensus ad misericordiam quam…
Cicero, pro S. Roscio Amerino
-
…Hispanias. sed haec longius absunt. me nunc et congressus huius stimulat is vero adest et primas eius actiones horreo. volet enim, credo, S. C. facere, volet augurum decretum rapiemur aut absentes vexabimur ,…
Cicero, Epistulae ad Atticum