hortatorius
hortātōrĭus, a, um, adj. [hortator],
- encouraging, cheering (late Lat.): irrisio, Aug. Conf. 8, 11 fin.: mandata, Ambros. Cant. Cantic. 3, 3: locus hortatorius ad fidem, Ambros. in Luc. 8, 30.
hortātōrius, a, um (hortor), zur Aufmunterung dienlich, aufmunternd, irrisio, Augustin. conf. 8, 11 extr.: mandata, Ambros. cant. cantic. 3. § 3: m. ad u. Akk., locus hortatorius ad fidem, Ambros. in Luc. 8. § 30.
~ium, locus ubi hortatur, sicut debet esse monachorum parlatorium
mulum cui insidebat stimulorum ~iorum crebra percussione vexans
equitaturus ‥ habeat ‥ calcaria, sive stimulos ~ios [gl.: ]amonestables
a palmare in the scole , ferula, ~ium, palmatorium
hortātōrĭus, a, um, destiné à exhorter : Aug. Conf. 8, 11.