hortativus
hortātīvus, a, um, adj. [hortor],
- that serves for encouragement or exhortation, hortative: genus (dicendi), Quint. 5, 10, 83: adverbia, i. e. eia, age, etc., Prisc. p. 1021 P.
hortātīvus, a, um (hortor), zur Auf- od. Ermunterung dienlich, Ermunterungs-, adverbia (wie eia, age u. dgl.), Prisc. 15, 35: modus, der Imperativ, Diom. 338, 33.
istius conjunctionis [sc. aut ] qualitates sunt multae, modo comminativa, ‥ modo ~a est, ut: aut tu, magne pater divum, miserere
[adverbia ]sume syndon ortativa,þœt synd tihtendlice mid ðam we tihtað oðre forð ‥ heia ‥ age
hortātīvus, a, um, qui sert à exhorter : hortativum genus Quint. 5, 10, 83, genre délibératif.