ignaruris
īgnāruris, e (in u. gnaruris), unwissend, Gloss. II, 76, 35; 79, 33 ›ignarures, ἀγνοοῦντες‹. – Plaut. Poen. prol. 47 jetzt gnarures; Apul. met. 1, 20 jetzt ignaro; Arnob. 3, 22 jetzt gnarures.
ignārŭris, e, ignorant : Gloss.