illacessitus
illacessitus, unprovoked, unattacked
illăcessītus (inl-), a, um, adj. [inlacessitus],
- unprovoked, unattacked (post-Aug.): marcentem diu pacem illacessiti nutrierunt, Tac. G. 36; id. Agr. 20.
il-lacessītus, a, um (in u. lacesso), ungereizt, unangefochten, Tac. Germ. 36 u. Agr. 20.
illăcessītus (15) (inl-), a, um, qui nʼa pas été provoqué : Tac. G. 36.
in-lacessītus (ill-)
adj.,
- unprovoked, unattacked: pacem inlacessiti nutrierunt, Ta.: Britanniae pars, undisturbed, Ta.