illapsus
illapsus (inl-), a, um, Part., from illabor.
illapsus (inl-), ūs, m. [illabor],
- a falling, gliding, or flowing in: umoris illapsus atque exitus, Col. 2, 2, 11: serpentino illapsu, Ambros. Ep. 6, 42: gregis illapsu fremebundo territus, Sil. 3, 463.
illāpsus, ūs, m. (illabor), das Hineinschlüpfen, -fallen, serpentino illapsu, Ambros. ep. 45, 10: gregis illapsu fremebundo territus, Sil. 3, 463. – u. das Hineinfließen, umoris, Colum. 2, 2, 11.
de ~u essencie divine respectu creaturarum, ad quem ~um concurrunt simul immensitas nature divine et ejus manutenencia
Deus post mortem, ymaginem suam que in anima existit in animabus sanctis reformans, intime menti nostre illabitur, in suo ~u lumine glorie mentem ipsam perficiens
intelige ergo Deum opificem esse idem essencialiter cum sua arte, illabi in intima cujuslibet creature, pura voluntate creantem totam universitatem, quam induit secundum exemplaria sue artis, et non deserit, sed manet continue eis ~u
cognosco fidem meam per ~um primi magistri
1 illāpsus (inl-), p. de illabor.
2 illāpsŭs (inl-), ūs, m. , irruption : Col. Rust. 2, 2, 11.