illacrimor
illacrimor, to weep over, lament
il-lacrimor, ātus sum, ārī (in u. lacrimor), bei od. über etwas weinen, etwas beweinen, alcis morti illacrimari, Cic. de nat. deor. 3, 82: precibus calamitosorum, Callistr. dig. 1, 18, 19: alcis mortem, Iustin. 11, 12, 6: absol., illacrimare, weine dazu, Hor. sat. 2, 5, 103.
illăcrĭmor (16) (inl-), ātus sum, ārī, ¶ 1 intr., pleurer sur ou à propos de : morti alicujus Cic. Nat. 3, 82, pleurer sur la mort de qqn, cf. Nep. Alc. 6, 4 ¶ 2 tr., alicujus mortem Just. 11, 12, 6, pleurer la mort de qqn.
inlacrimor ātus, ārī, dep.
- 1 in+lacrima, to weep over, lament: inlacrimare, H.: cuius morti.