illamentatus
illāmentātus (inl-), a, um, adj. [inlamentor],
- unmourned, unlamented (eccl. Lat.): illamentatus et insepultus, Vulg. 2 Macc. 5, 10.
il-lāmentātus, a, um (in u. lamentatus) = ἄκλαυστος, unbeklagt, Vulg. 2. Mach. 5, 10.
dolor vehemens multiplicat lacrymas, nec quidquam plangendum ~atum reliquit
illāmentātus, a, um (inl-), sur qui on nʼa pas prononcé les lamentations funèbres : Vulg. 2 Macch. 5, 10.