illusorius
illūsōrĭus, a, um, adj. [illudo],
- ironical, of a mocking character: adoratio, Ambros. in Luc. 10, 23; Aug. Cons. Evang. 3, 13, 46.
illūsōrius, a, um (illudo), zum Verspotten geeignet, verspottend, vestis, Augustin. de consens. euang. 3, 13. § 46: distinctio, Iulian. b. Augustin. op. imperf. c. Iulian. 5, 25: adoratio, Ambros. in Luc. 10, 23. – subst. illūsōrium, iī, n., der Spott, Gloss. II, 477, 22.
de proditione ~ia comitisse Biarde. ‥ comitissa ‥ adeo dominum regem falsis sermocinationibus fascinnavit ut ‥
praecepit fratri ‥ ne cuiquam haec alteri referret, ne forte inlusoria esset visio
species ~ias
sanctorum congeries excivit reverenciam loco ut vix ibi quis presumat ‥ excrescens flegma proicere, ~ie feditatis conscius toto cohorreat corpore
illūsōrius (inl-), a, um, illusoire : Ambr. Luc. 10, 23.