imitativus
ĭmĭtātīvus, a, um, adj. [imitor],
- representing by imitation, Diom. p. 479 P.
imitātīvus, a, um (imitatio) = μιμητικός, zur Darstellung durch Nachahmung geeignet, Porph. Hor. sat. 1, 2, 129. Dosith. 57, 1 K. Diom. 482, 14.
cum igitur homo ‥ sit Dei Trinitatis summa similitudo ~a
sumuntur hec [sc. patronomica ] pro nominibus †imitacivis ut ‘iste est Platonicus’, id est ‘imitator Platonis’
[verba ] ~a tam a propriis quam a comunibus nominibus veniunt ut ‘patrizo’, ‘Neronizat’
succus pedis columbini et gariofilate potatus si sine immutacione exit per vulnus in ea qualitate et quantitate qua potatur, morietur. deficit enim virtus digestiva et ~a
ĭmĭtātīvus, a, um (imitatio), dʼimitation : Diom. 482, 14.