imitatorius

ĭmĭtātōrĭus, a, um, adj. [imitator],

• secondary, imitative (opp. originale): peccatum, Aug. Cont. Jul. 6, 24.

imitātōrius, a, um (imitor), zur Nachahmung dienlich, disciplina, Augustin. serm. 57, 1 Mai. – od. aus Nachahmung hervorgegangen, peccatum, Augustin. c. Iulian. Pelag. 6. § 77.

imitatorius [LL] 1 imitative, following (model or sim.). hominibus factis ad imaginem Dei per ~iam validarum virtutum operacionem Ad. Marsh Ep. 92; folowynge, ‥ ~ius CathA (v. deaemulus). 2 resulting from imitation. dicitur ‥ forma cui materia formanda applicatur, et per applicationem ad illud recipit formam ipsius cui applicatur ~iam Gros. 109; homo in omnibus ejus [sc. Dei] propinquissima similitudo ~ia Id. Hexaem. VIII 1. 2; anima vel spiritus creatus est imago ~ia Dei Wycl. Trin. 62. 3 (filius ~ius) adoptive son (in quot., fig.). 1412 magnitudo spiritualis potestatis plus consequitur filium ~ium Christi in moribus, quam prelatum, qui per cardinales ‥ est electus Conc. III 340b.

ĭmĭtātōrĭus, a, um, dʼimitation : Aug. Jul. 6, 24.