imitatrix
imitatrix, she that imitates
ĭmĭtātrix, īcis, f. [imitator],
- she that imitates (rare but class.): boni (voluptas), Cic. Leg. 1, 17, 47: gloriae, id. Tusc. 3, 2, 4: avis imitatrix ac parasita, Plin. 10, 23, 33, § 68.
imitātrīx, trīcis, f. (Femin. zu imitator), die Nachahmerin, von Vögeln, Ov. u. Plin.: v. Abstr., imitatrix boni, voluptas, Cic.: naturae im. ars, Auson.: harum (disciplinarum) imitatrices esse coquinariam et unguentariam, Apul.
emula, ~ix
sit in ea [muliere ] jugum dilectionis et pacis, ‥ †imitatrisque [? l. imitatrix; ] sanctarum permaneat feminarumbut treated as vb. by gl.:ðu sie giliced
venerabilem quoque ejus genetricem, ewangelice Anne religiosam ~icem
in juventute, que vitiorum facilis ~ix est
abbatisse ‥ habuerunt ‥ multas et regiminis et religionis ~ices
est ‥ equitas quodammodo immitatrix justitie in facienda dispensatione
prima ‥ generatio ex limo; et hec ultima ex ligno. illa ‥, quoniam a Domino nature tantum semel, ideo semper obstupenda processit. istam vero, non minus admirabilem, ~ix natura ministrat
cum ‥ sit ‥ ~ix natura vitiorum
de generatione tali que est ~ix scelerum paternorum
ego quidem tunc puer turribuli ebdomadarius cum ceteris quandoque flebam, interdum ridebam, ~ix simia factus aliorum
ĭmĭtātrīx, (16) īcis, f. (imitator), imitatrice : Cic. Leg. 1, 47 ; Plin. 10, 68.
imitātrīx īcis, f
- imitator, she that imitates: boni (voluptas): gloriae.