implacatus
implacatus, unappeased, insatiable
implācātus, a, um: (adj.), unappeased; insatiable, 3.420.
implācātus (inpl-), a, um, adj. [2. in-placatus],
- unappeased, unsatisfied, unallayed (poet.): Charybdis, Verg. A. 3, 420: gula, Ov. M. 8, 847.
im-plācātus, a, um (in u. placo), unbesänftigt, Charybdis, unversöhnliche, grausame, Verg. Aen. 3, 420: gula, ungesättigte G., ungestillte Freßgier, Ov. met. 8, 845: implacatus ad severitatem, Cic. Rosc. Amer. 85.
placatus componitur ~us
implācātus, (16) a, um (in, placo), inapaisé, insatiable : Virg. En. 3, 420 ; Ov. M. 8, 845.
implācātus (in-pl-)
adj.,
- unappeased, insatiable: Charybdis, V.: gula, O.