impletor
implētor, ōris, m. (impleo), der Erfüller, prophetarum, der die Pr. mit dem Geiste der Weissagung Erfüllende, Augustin. c. litt. Petil. 2. § 33 extr. u.a. – impl. legis, Augustin. serm. 170. § 2 u.a.
auctor ~orque legis
duobus cementariis ~oribus muri, capiente quolibet per diem ij d. ob. ‥ duobus cementariis ~oribus murorum ‥ duobus ~oribus muri ‥
implētŏr, ōris, m. , qui remplit, accomplit : Aug. Serm. 170, 2.