impliciscor
implĭciscor (inpl-), sci, v. dep. inch. n. [implico],
- to become confused, disordered: ubi primum tibi sensisti, mulier, impliciscier? Plaut. Am. 2, 2, 97 (729). — In the act. form: ne quid tibi ex frigore impliciscat, Poët. ap. Fronto, Ep. ad M. Caes. 3, 13; cf.: implicisco ἀποτροπιάζω, Gloss. Philox.
implicīscor, ī (implico), in Verwirrung geraten, wirr werden, Plaut. Amph. 729 (wo parag. Infin. impliciscier). Fronto ep. ad M. Caes. 3, 13. p. 51, 14 N. Vgl. Löwe Prodr. p. 258.
Plaut. Amph. 2. 2. 95.
Amph. Delirat uxor.
Sos. atra bili percita est. Nulla res tam delirantes homines concinnat cito.
Amph. Ubi primum tibi sensisti, mulier,
Impliciscier?
Alc. Equidem ecastor sana et salva sum. (
Impliciscierest paragoge pro
Implicisci.)