imploratio
imploratio, a call for help, imploring
implōrātĭo (inpl-), ōnis, f. [imploro],
- a beseeching for help, imploring (rare but good prose): omnium deorum et hominum et civium et sociorum imploratio, Cic. de Or. 2, 47, 196: acerba, id. Verr. 2, 5, 63, § 163: ad invidiosam implorationem converti, Quint. 9, 2, 38.
implōrātio, ōnis, f. (imploro), das Anrufen um Hilfe, das flehentliche Gebet, der flehentliche Hilferuf, m. subj. Genet., illius, Cic. Verr. 5, 163: m. obj. Genet., deûm, Liv. 22, 5, 2: omnium deorum et hominum et civium, Cic. de or. 2, 196: absol., invidiosa, Quint. 9. 2, 38.
implōrātĭō, (14) ōnis, f. , action dʼimplorer : [gén. subj.] alicujus Cic. Verr. 2, 5, 163, invocation faite par qqn ; [gén. obj.] deum Liv. 22, 5, 2, invocation aux dieux, cf. Cic. de Or. 2, 196.
implōrātiō (inpl-) ōnis, f
- imploro, a call for help, imploring: deorum et hominum, upon gods, etc.: illius acerba.