impluvium
impluvium, a small court open to the sky
implŭvĭum (inpl-), ĭi, n. [impluo].
- Lit., a skylight, the opening in the roof of the atrium in a Roman house through which the smoke issued, so called because it admitted the rain (cf. compluvium): per inpluvium intro spectant, Plaut. Mil. 2, 2, 4 (159) Brix ad loc.: nescio quis inspectavit per nostrum inpluvium intus apud nos Philocomasium, id. ib. v. 19 (174): per inpluvium huc despexi, id. ib. 2, 3, 16 (287): in alienas tegulas venisse clanculum per inpluvium, Ter. Eun. 589: anguis per inpluvium decidit de tegulis, id. Phorm. 707; cf.: utin' inpluvium erat induta? Plaut. Ep. 2, 2, 43 (223): vincula per impluvium in tegulas subduci, Gell. 10, 15, 8.—
- II Transf.
- A The square basin in the atrium into which the rain-water was received: si relictum erat in medio ut lucem caperet, deorsum quo impluebat dictum impluvium, susum qua compluebat, compluvium, Varr. L. L. 5, § 161 Müll.; Paul. ex Fest. p. 108 Müll.: rus signa, quae nunc ad impluvium tuum stant, Cic. Verr. 2, 1, 23, § 61: columnae ad impluvium, id. ib. 2, 1, 56, § 147.—
- B The uncovered central space in the atrium: palmam enatam in inpluvio suo T. Marcus Figulus nuntiabat, Liv. 43, 13, 6.
impluvium, iī, n. (impluo), der undebeckte innere Raum des cavaedium, der auf allen vier Seiten von bebeckten Gängen eingeschlossen wurde, der mittlere freie Hofraum, das Impluvium (vgl. compluvium), Varro LL. 5, 161. Plaut. Amph. 1108. Ter. Phorm. 707: in das man vom Nachbarhause sehen u. einsteigen konnte, Plaut. mil. 158 sq. u. 173 sqq.: in Palästen mit Bäumen u. Statuen besetzt, Liv. 43, 13, 6. Cic. II. Verr. 1, 61 u. 147. Vgl. Ps. Ascon. Cic. II. Verr. 1, 61 impluvium, locus sine tecto in aedibus, quo impluere imber in domum possit. Vgl. Marquardt-Mau Privatleben der Römer S. 217 u. 237.
~ium, lavorium [? l. lovarium ]
hoc ~ium, -ii, i. lovarium, per quod decidit pluvia
hoc inpluvium vel stillicidium,gotere
ave, Virgo, Clio mestis, / que canalis es celestis / roris et impluvium
ad quam [sc. Danaem ] Juppiter in aurum mutatus, per ~ium descendens, eam gravidavit
gaudet et impluvium meroris siccat et imbres
implŭvium, (14) ĭī, n. (impluo), bassin carré au centre de lʼatrium où était recueillie lʼeau de pluie qui passait par le compluvium ; [en gén.] tout lʼespace libre à lʼentour, cour libre intérieure : Varro L. 5, 161 ; Pl. Amph. 1108 ; Mil. 158 ; Ter. Eun. 589 ; Cic. Verr. 2, 1, 61 ; Liv. 43, 13, 6.
Mutata quippe grata aeris temperie, ingrata et turbulenta intemperies emersit, tantoque et tam horribili Impluvio tonitruorum coruscatione totam terram in nocte turbavit, etc.
impluvium (inpl-) ī, n
- impluo, a small court open to the sky(forming the middle wall of a Roman house, and surrounded by covered galleries): Anguis in impluvium decidit de tegulis, T.: columnae ad impluvium.
IMPLUVIUM
IMPLUVIUM[DOMUS]
Impluvium
A depression in the floor of the Roman atrium made for the purpose of receiving the rain which came in through the open roof. See domus, p. 544.