impoenitens Save Lewis & Short Georges Du Cange impoenĭtens, etc., v. impaenitens, etc. impoenitēns, entis (in u. poeniteo), nicht bereuend, cor, Hieron. in Isai. 12, 40, 27. Vulg. Rom. 2, 5. IMPOENITENS, Quem non pœnitet, perstans in peccatis. Vox Biblica quæ occurrit tom. 3. Concil. Hisp. pag. 122.