impuratus
impuratus, defiled, infamous, abandoned, vile
impūrātus (inp-), a, um, P. a., from impuro, not in use (for in Sen. Ep. 87, 16, the true reading is inspurcavit),
- morally defiled; hence, in gen., infamous, abominable, abandoned, vile (ante- and post-class.): impuratus me ille ut etiam irrideat? that vile wretch, Ter. Phorm. 669; 962: belua, as a term of reproach, Plaut. Rud. 2, 6, 59 (543): nisi scio probiorem hanc esse quam te, impuratissime, id. ib. 3, 4, 46 (751): impuratissima illa capita (hominum), Ap. Met. 9, 10, 4.
impūrātus, a, um, PAdi. (v. impuro), moralisch unflätig, schuftig, als Schimpfwort Schandkerl, gemeiner Kerl, Schuft, homo impuratus, Lucil. 66: ille od. hic impuratus, Ter.: impuratissime, Plaut. rud. 751: impuratissima capita, Apul. met. 9 10.
~us, immundusbefyled
impūrātus, (16) a, um, part. de impuro || adjt , c. impurus : Ter. Phorm. 669 ; 962 ; -tissumus Pl. Rud. 751.
Impurus. Ter. Phorm. 4. 3. 64.
Impuratusme ille ut etiam irrideat ?
Plaut. Rud. 3. 4. 46.
impūrātus (inp-)
adj.
- impurus, defiled, infamous, abandoned, vile: ille, that vile wretch, T.: hunc inpuratum Ulcisci, T.