About

Menu

impuratus

impuratus, defiled, infamous, abandoned, vile

impūrātus (inp-), a, um, P. a., from impuro, not in use (for in Sen. Ep. 87, 16, the true reading is inspurcavit),
  • morally defiled; hence, in gen., infamous, abominable, abandoned, vile (ante- and post-class.): impuratus me ille ut etiam irrideat? that vile wretch, Ter. Phorm. 669; 962: belua, as a term of reproach, Plaut. Rud. 2, 6, 59 (543): nisi scio probiorem hanc esse quam te, impuratissime, id. ib. 3, 4, 46 (751): impuratissima illa capita (hominum), Ap. Met. 9, 10, 4.

Saved

Recent