impure

impūrē (inp-), adv., v. impurus fin.

impūrē, Adv. (impurus), unrein; dah. übtr. = schändlich, abscheulich, verrucht, multa facere, Cic.: imp. atque flagitiose vivere, Cic.: impurissime despici, Cic. ad Att. 9, 12, 2.

impure [CL] , foully, vilely, impurely. sed ~e geritur quidquid de puritate cordis non nascitur Bald. Cant. Tract. 470A.

impūrē (15) (impurus), dʼune manière impure, honteuse : Cic. Fin. 3, 38 ; Div. 1, 60 || -rissime Cic. Att. 9, 12, 2 ; Domo 104.

impūrē adv.with sup.

• impurus, basely, shamefully, vilely, infamously: impure atque flagitiose vivere: a quo impurissime haec nostra fortuna despecta est.