imputatio
impŭtātĭo (inp-), ōnis, f. [imputo],
- an account, a charge (post-class.): ut explorari possit, imputationes probe an improbe referantur, Dig. 35, 1, 82 med.
imputātio, ōnis, f. (imputo), die Anrechnung, Berechnung, Callistr. dig. 35, 1, 82: Plur., Dig. 35, 1, 80.
in hoc vicio sunt exprobracio, ~io tocius mali, quod imputare potest alii [? l. alius alii ] vel quod potest excogitare
impŭtātĭō, ōnis, f. (imputo), compte, mémoire : Callistr. Dig. 35, 1, 82.
Nil aliud est quam quædam ascriptio eorum, quæ locum tenere debent in his, quæ sunt detrahenda ad differentiam computationis, quæ est cumulatio rerum in hæreditate, ex qua deductio fit. Ita Ant. Mangil. JC. Pisaur. in Præfat. ad Tract. de Imputat. etc. num. 2. et 3.
Imputabiliafrequenter ibid. ab
Imputare, Supputare, numerare, subducere rationem.