indevote
in-dēvōtē, adv., v. indevotus fin.
indēvōtē, Adv. (indevotus), unehrerbietig, Ambros. in Luc. 7, 9. § 28.
in his omnibus nihil odiose, nil ~e, et omnino nihil nisi quod fidelis domino, pater filio mandavi
quam ~e, quam segniter commissa sibi mandata compleverint, melius est silere quam loqui
vicarii qui celebrant psalmos se nimis festinant et ~e celebrant
indēvōtē (indevotus), sans respect : Novell. Just. 1, 3.