indevotus
in-dēvōtus, a, um, adj.,
- irreligious, impious, unconscientious: donator, Cod. Just. 8, 55, 35.— Adv.: indēvōtē, impiously, unconscientiously: eas (hereditates) percipere, Justin. Novell. 1, 3.
in-dēvōtus, a, um, unehrerbietig gegen Obrigkeit u. Gesetze, ungehorsam, spät. ICt. u. Eccl.
infidelium sospites sed ~i hospites adgrediunt terram
dum emeritis et sibi devotis ostium misericordie ‥ aperit, ~os vero et non sibi bene placitos arcendo repellit
non eum admittit Dominus in gratie sue sinum, quern in opere suo invenit ~um
patri ‥ inobediens, Deo ~us, fratri suo regi Willelmo infidelis
ut reddatur lectio insipida, oracio ~a et tota meditacio viciosa
indevota Deo qui verba precancia confert, / judicii proprii dampna futura petit
rex ‥ inchoati operis non ~us
cum ipse factus fuisset lector, ‥ facti sunt ei ~i auditores sui
avari et Fratribus ~i ‥ libenter ‥ emerent dominium supradictum; quo empto Fratres expellerent
indēvōtus, a, um, qui contrevient à la loi : Cod. Just. 8, 55, 35 || irréligieux : Eccl.