indicativus

indĭcātīvus, a, um, adj. [1. indico] (post-class.), gram. t. t.,

• indicative, Diom. p. 329; Prisc. 819 P.

indicātīvus, a, um (indico, āre), zum Aussagen, zum Anzeigen geeignet, modus u. subst. bl. indicativus, der Indikativ, Donat. Ter. Andr. 2, 3, 7. Diom. 338, 24. Prisc. 8, 63. Exc. ex Charis. 562, 21. Mart. Cap. 3. § 310.

indicativus [LL] 1 serving as an indication or sign, indicative. s1248 mundi finis multiplicibus argumentis annus ‥ ~us M. Par. Maj. V 47; ~i sunt illi dies in quibus indicia futurae crisis apparent Bacon IX 203; urina est sana, id est ~a sanitatis Ib. XV 206; hic color [sc. azoreus] est maxime ~us amoris Bad. Aur. 102; rara et insueta ‥ ~a sunt apud sapientes malorum que futura erunt Reg. Whet. I 385. 2 (gram.) expressing as a statement, (modus ~us) the indicative mood. Bede Orth. 22 (v. conjunctivus 3); ~us modus dicitur per quem indicamus quod agimus, ut puta requisitus scribens quid facias respondes, “scribo” Bonif. AG 496; ~us [sc. modus], qui et definitivus, quo indicamus vel definimus quid agatur vel patiatur a nobis Alcuin Gram. 876D; Lanfr. Comment. Paul. 270A (v. conjunctivus 3); diversificatur modus secundum hec tria, scire, posse, velle ‥ unde et primus modus ~us est sive scientificus Ps.-Gros. Gram. 48; ita semper proferatur verbum electionis et presens tempus ~i modi et numeri singularis, ut ‘eligo’ et non dicatur ‘eligimur’ nec dicatur ‘elegi’ vel ‘elegimus’ L. Somercote 32.

indĭcātīvus, a, um (indicare), qui indique : modus Don. Andr. 2, 3, 7, le mode indicatif, cf. Diom. 338, 24 ; Prisc. Gramm. 8, 63.

indicativus modus
指說。

Suggest a Translation
See an image