indevotio
in-dēvōtĭo, ōnis, f.,
- want of religion, or want of principle, irreverence, irreligion, impiety (post-class.), Cod. Just. 7, 2, 15; Dig. 39, 9, 1 fin.; Ambros. de Elia, 17, 62.
in-dēvōtio, ōnis, f., die Unehrerbietigkeit, a) gegen Menschen, Ambros. de Elia 17, 62. – b) gegen Gott, die Gottlosigkeit, Irreligiosität, Eccl. – c) gegen Obrigkeit u. Gesetze, der Ungehorsam, ICt.
si trabes tollatur invidie et ut albugo curetur, cum multiplici devotione ipsius conferatur multiplex ~o tua
tam irreverentiam postmodum et ~onem ‥ quam pravam quoque grassandi ulciscitur voluntatem
devagantes per mundum ~onem amplexantur
causa destructionis Gallicorum fuit eorum ~o, quod sanctos suos non digne honorabant(
nec ~onis torpore seu carnalium desideriorum squalore computruit
indēvōtĭō, ōnis, f. , manque de respect, mépris : Cod. Just. 7, 2, 15 ; Dig. 39, 9, 1 || irréligion : Eccl.
Indevotion. Statuta Ecclesiæ Constantiensis apud Marten. tom. 1. Collect. vett. Scriptor. part. 1. pag. 251. edit. in 4° :
Quoniam propter Indevotiones, ut non dicamus derisiones, quorumdam ad synodum venientium, novimus in populo retro actis sæpe temporibus scandala suborta fuisse, etc.
Et quærebatur, si eis vel ei daretur licentia adversus alios Indevotionem suam exercere.Occurrit etiam in leg. 35. § ult. Cod. de Donat. Vide Calv. lexic. jurid. ad hanc vocem.