indisertus
indisertus, not eloquent
in-dĭsertus, a, um, adj.,
- not eloquent (class.): Academicus, Cic. N. D. 2, 1, 1.— Of inanim. and abstr. things: prudentia, at a loss for words, Cic. de Or. 3, 35, 142.— Adv.: indĭsertē, not eloquently (rare but class.): orationem non indiserte collaudavit, Cic. Q. Fr. 2, 1, 3.
in-disertus, a, um, unberedt, wortarm (Ggstz. loquax), homo, Cic.: interpres (Übersetzer), Cic.: übtr., prudentia, Cic.
multum coangustat mentes indissertas et corporalium phantasmatum mutabilitate plenas, quod audiunt Filium coeternum Patri
indĭsertus, a, um, sans talent de parole : Cic. Nat. 2, 1 ; Br. 79 ; de Or. 3, 112.
in-disertus
adj.,
- not eloquent: Academicus: prudentia, at a loss for words.