indisciplinate
indisciplīnātē, adv., v. indisciplinatus, a, um, fin.
si ~e se habeat
tunc effeminati ‥ ~e debachabantur
gens ‥ illa sine rege ‥ ~e vivebant, in res alienas rapaciter involabant
sociorum ordinem ~e deseruit et ‥ ferebatur solus in hostes
raptim ‥ et inordinate clipeosque ~e obliquantes ‥ glomeratimque veniebant
indisciplīnātē, sans retenue : Commod. Instr. 2, 15, 21.