indiscrete
in-discrētē and in-discrētim,
- advv., v. indiscretus, a, um, fin.
indiscrētē, Adv. (indiscretus), ohne Unterschied, Plin. 11, 174. Spart. Pesc. Nig. 3, 1. Amm. 15, 3, 3 u. 22, 11, 10. Boëth. inst. mus. 1, 7. Iul. Val. 1, 36 (35). Ambros. de Iob 5, 6, 17. – Compar., Itin. Alex. 14 (37) u. 51 (116).
si ‥ velimus ‥ multa ‥ sub uno comprehendere titulo ‥, omnibus ~e commixtis obscuritatem inferimus
hi jam ~e in tentoriis suis necabantur
‘Pater’ et ‘Filius’ et ‘Spiritus Sanctus’ ‥ tres ‥ distincte suas notant proprietates, ‘persona’ vero easdem tres ~e notat
passim et ~e justi et injusti admittebantur
asserebat ‥ quod neminem excommunicasset ~e
nisi timerem ~e molestus esse dignitati vestrae
non ~e ea [(arma ] suscipiat
ne [populi ] ~e appropinquent ad tabernaculum et moriantur [] Num. i 51
qui adversus aliquem nimis injuste et ~e, nimis acriter et crudeliter movetur
chirurgicus ‥, licet nimis ~e ac temere, ultro se tamen tanto ingessit discrimini
homo ‥ tanto ~ius et audacius melioribus anteesse presumit quanto ‥
fatue nimis et ~e jurare presumunt
curam suam circa equum ‥ negligenter et ~e apposuit
indiscrētē et indiscrētim (indiscretus), confusément : Plin. 11, 174 || Sol. 30, 10.