indivise
indīvīsē, adv., v. indivisus, a, um, fin.
indīvīsē, Adv. (indivisus), ungeteilt, gemeinschaftlich, spät. Eccl. – Ps. Ascon. II. Verr. 1. § 143 (Baiter non divise).
ex corde Patris genitus ‥ Filius; / procedebat Paracletus ex ambobus indivise
ut, sicut sese antea mutuo et ~e dilexerant, ita nec in adversis ‥ separarentur
ut unus suam et sue uxoris confessionem audiat ~e
indīvīsē, indivisément : Ps. Ascon. Verr. 2, 1, 143 ; Eccl.