individuus

in-dīvĭdŭus, a, um, adj. [2. in-divido].

• Lit., not divided, indivisible (class.): arbores, with stems not branched, Plin. 16, 30, 53, § 122: ille atomos, quas appellat, id est, corpora individua, Cic. Fin. 1, 6, 17: nihil esse individuum potest, id. N. D. 1, 23, 65: corpuscula, Amm.26, 1, 1.—Hence, subst.: indīvĭdŭum, i, n., an atom, indivisible particle: ex illis individuis, unde omnia Democritus gigni affirmat, Cic. Ac. 2 (Luc.), 17 fin.: ne individuum quidem, nec quod dirimi distrahive non possit, id. N. D. 3, 12, 29.—
• II Trop., inseparable, not separated (post-Aug.): comitatus virtutum, Sen. Ep. 67 med.: contubernium, Ap. Met. 4, 26, 10; Rhodum secuti et apud Capreas individui, Tac. A. 6, 10: pietas, undivided, impartial, Ps.Quint. Decl. 5, 3.

in-dīviduus, a, um, was ungetrennt bleibt, I) ungeteilt, unzertrennt, A) eig.: arbores ind., mit ungespaltenem Stamme (Ggstz. arb. dividuae), Plin. 16, 122. – B) übtr.: a) ungeteilt = gleichmäßig, pietas, Ps. Quint. decl. 5, 3. – b) (v. Zusammensein, -leben) ungetrennt, unzertrennlich, comitatus virtutum, Sen.: contubernium, Apul.: divinitas, Arnob.: quidquid ad eas alimenti pervenit, individuum est, kann sich nicht weiter verteilen, Colum.: v. Pers.: apud Capreas individui, Tac. ann. 6, 10. – II) = ἄτομος, unteilbar, untrennbar, von den Atomen, corpora, Cic. u.a.: corpuscula, Amm.: principia, Manil. – subst., indīviduum, ī, n., ein Atom, Cic.; Plur., Cic. u. Arnob.

individuus [CL] 1 indivisible; b (of God, the Trinity, or sim.); c (as sb. n.; cf. 2b infra). Plato ‥ cum eam [sc. animam] ex substantia dividua et ~a finxisset ‥ [cf. Chalcid. tr. Plato Tim. 35A] J. Sal. Pol. 401c; talis figura dicitur minima, et simplex est quia ligari non potest, nam quid ~um est Hauboys 316 (cf. ib. 342: [minima] ~a est).  b Deum Patrem, Filium et Spiritum Sanctum, quod est ~a Trinitas (Lit. Papae) Bede HE II 10 p. 101; unitas ~ae personae Alcuin Dogm. 181B (v. dualitas 1b); 956 (v. fatimen); 1054 in nomine Sancte et ~e Trinitatis CartINorm. p. 185; quoniam nec ulle partes sunt ejusdem spiritus nec plures esse possunt ejusmodi spiritus, necesse est ut sit omnino ~us spiritus [sc. Deus] Anselm (Mon. 27) I 45 (cf. ib.: impossibile est ut ‥ sit divisibilis); quod utique Deus una et sola et ~a et simplex sit natura et tres personae Ib. (Incarn. 6) II 20; in nomine Trinitatis et ~e Unitatis, Patris et Filii et Spiritus Sancti (Declanus) VSH II 57.  c materies anime diversa subest, eademque / ex individuo est dividuoque simul J. Sal. Enth. Phil. 982; de dividuo et ~o Id. Pol. 640c (v. dividuus a) (cf. P. Blois Ep. 101. 313A); adhuc dolor ille remansit; / est individuum [v. l. ~us] mobilitate carens Babio 18. 2 (phil.) existing as, or pertaining to, a single entity, individual, particular; b (as sb. n.) an individual (as dist. from species, genus, or sim.). c (as sb. n. in less technical usage) a particular person (as dist. from the generality). cum omnis substantia tractetur aut esse universalis ‥ aut esse ~a, que universalem essentiam communem habet cum aliis Anselm (Mon. 27) I 45; [Deus] facit omnes naturas substantiales et accidentales, universales et ~as Ib. (Casus Diab. 20) I 265; omnis ~us homo est persona Ib. (Incarn. 1) II 10; ~a ‥ substantia dupliciter dicitur: uno modo est substantia prima separata ab alia separatione ultima, et sic substantia est individuum vel atomum ‥; alio modo est individuum collectio proprietatum Hales Sent. I 203 (v. 2b infra); quantum ad istam materiam de individuacione rei, videtur michi ‥ quod omnis substancia ~a individuatur a qualibet sui per se causa Wycl. Log. II 190; utor testimonio scripture sacre ‥ carendo a descensu ad accusacionem ~am sed detegendo hujusmodi testimonii generalem sentenciam ac relinquendo ‥ judicibus ‥ particulare judicium Id. Ver. III 78.  b ‘substantia’ principaliter dicitur de ~is que maxime in pluralitate consistunt; ~a namque maxime substant id est subjacent accidentibus Anselm (Mon. 79) I 86; si res consideres, eidem essentie et generis et speciei et ~i nomina imposita sunt, sed respectu diverso Adel. ED 11; quodam intuitu homo est genus ~orum suorum et tamen in unoquoque ~o inest totius hominis tota proprietas W. Malm. GP I 41 p. 64; ~um vel atomum Hales Sent. I 203 (v. 2a supra); propter habilitatem menstruorum ad salvationem speciei et propagationem ~i Gilb. VII f. 291ra; eum ratio quasi nudum deducto respectu ‥ accidentium simpliciter intuetur et ~um nominat J. Sal. Met. 886C; a natura specifica que est communis omnibus ~is unius speciei Bacon CSTheol. 40; secundum philosophum quelibet species distincta ab alia habet proprium ~um Ockham Quodl. 649 (cf. ib. 651: distinctum ~um).  c s1456 in omni congregatione conventuali, quot sunt supposita vel ~a, tot sunt mores, sensus, et ingenia Reg. Whet. I 245; aliud [adjectivum] proprium, quod affectionem uni ~o propriam significat, ut ‘Gradivus’ Marti Linacre Emend. Lat. 2v. 3 a (w. comes or sim.) inseparable. b (of association, affection, or sim.) unable to be severed, indissoluble. a ut homo ‥ ~us angelicae castitatis comes existere cogatur Aldh. VirgP 18; ut ‥ sit mihi comes ~us Eddi 9; inter quos ~us existere comes vel ultimus desidero Byrht. V. Ecgwini 350; infirmi ‥, quibus cecitas diuturna comes fuerat ~a Osb. Clar. V. Ed. Conf. 26; nobiscum semper comes †inviduus [l. individuus] H. Bos. Thom. VII 1 p. 524; p1208 eos in hospitio vestro ‥ tanquam ~os nocte dieque socios ‥ admisistis Gir. Ep. 1 p. 156; c1211 illum ‥ comitem vobis ~um, cubicularium et consiliarium Ib. 6 p. 210.  b desiderante rege ut vir tantae eruditionis ‥ sibi specialiter ~o comitatu sacerdos esset Bede HE V 19 p. 325; manente in omnibus ~o caritatis affectu J. Sal. Pol. 390B; est ‥ matrimonium viri et mulieris legitima conjunccio ~am vite consuetudinem retinens Holcot Wisd. 147.

indīvĭdŭus, (13) a, um, ¶ 1 indivisible : corpora individua Cic. Fin. 1, 17, atomes, ou individuum, ī, n. , un atome : Cic. Nat. 3, 29 ; Fato 25 ; Nat. 1, 67 ¶ 2 inséparable : Tac. Ann. 6, 10.

individuus , a, um. adj.
一而不分者。Individua corpora 不可分之物。

Suggest a Translation
See an image

in-dīviduus adj.,

• indivisible: corpora.