indocibilis
in-dŏcĭbĭlis, e, adj. [2. in-doceo],
- unteachable (late Lat.), Vulg. Interpr. Iren. 4, 28; Ambros. in Psa. 47, § 21 fin.: indocibilis, δυσμαθής, Gloss. Philox.
in-docibilis, e, ungelehrig (Ggstz. docibilis), Ambros. in psalm. 47. § 21 extr. u. spät. Eccl.
un techeabylle: ~is
supplicat [priorem ] ‥ ne jam decrepitum cogat animos ~es addiscendis hominum barbarorum ritibus ignotis subicere
quomodo ‥ tu vis scire quod inscibile est et ~e?
indŏcĭbĭlĭs, e, peu susceptible dʼinstruction : Ambr. Psalm. 47, 21.