indocte
indocte, unlearnedly, unskilfully
indoctē, adv., v. indoctus fin.
indoctē, Adv. (indoctus). ungelehrt, ungeschickt, verba haud indocte facere, Plaut. Pers. 563: quae qui videat, non indocte (ohne wissenschaftliche Bildung) solum, verum etiam impie faciat, si deos esse neget, Cic. de nat. deor. 2, 44: dicam ego indoctius (mehr als Laie), Gell. 12. 5, 6.
multum insipienter et ~e fecistis in luna quarta flebotomando
indoctē (indoctus), en ignorant : Cic. Nat. 2, 44 ; -tius Gell. 12, 5, 6 || maladroitement : Pl. Pers. 563.
in-doctē
adv.
- indoctus, unlearnedly, unskilfully: facere.