inexstinctus
inexstinctus, unextinguished, unextinguishable
ĭn -exstinctus (in - ext-), a, um, adj., unextinguished, unextinguishable (Ovidian).
- I Lit.: ignis, Ov. F. 6, 297.—
- II Trop.: fames, unappeasable, Ov. Ib. 6, 428: nomen, imperishable, id. Tr. 5, 14, 36: libido, insatiable, id. F. 1, 413.
in-exstīnctus, a, um (in u. exstinguo), unausgelöscht, unauslöschlich, I) eig.: ignis, Ov. fast. 6, 297: ignes, ibid. 3, 428. – II) übtr.: fames, ungestillter, Ov.: libido, unersättliche, Ov.: nomen, unvergänglicher, Ov.
ignis Brigide, quem inextinguibilem dicunt: non quod extingui non possit, sed quia ‥ tam accurate moniales ‥ ignem ‥ fovent ‥ ut ‥ semper manserit inextinctus
in ejus [sc. Jovis ] templo ignis custoditur inextinctus
ut ‥ luminaria de more inextincta lucerent
inexstīnctus, (15) a, um, ¶ 1 non éteint : Ov. F. 6, 297 ¶ 2 [fig.] insatiable : Ov. F. 1, 413 ; 3, 428 || impérissable : Ov. Tr. 5, 14, 36.
- 1. nooit dovend [ignis];
- 2. (metaf.) onuitwisbaar, onvergankelijk [nomen];
- 3. niet te stillen, onverzadigbaar [fames; libido].
in-exstinctus
adj.,
- unextinguished, unextinguishable: ignis, O.: nomen, imperishable, O.: libido, insatiable, O.