infacetus
infacetus, without wit, dull, stupid
in-făcētus (infĭc-), a, um, adj., coarse, blunt, rude, unmannerly, not witty, stupid (class.).
- I Of persons: inficetus (homo), Plaut. Truc. 2, 4, 4 (355): Canius nec infacetus, et satis litteratus, Cic. Off. 3, 14, 58: saeclum (with insipiens), Cat. 43, 8.—
- II Of things: non inficetum mendacium, Cic. Cael. 29, 69: dictum, Suet. Gramm. 23; Mart. 5, 78, 30.— Adv.: infăcētē (infĭc-), coarsely, rudely, unwittily, stupidly (not in Cic. or Caes.): quem haud infacete Pompeius Xerxem togatum vocare assueverat, Vell. 2, 33 fin.; Suet. Vesp. 20.—Sup.: pictus inficetissime Gallus, Plin. 35, 4, 8, § 25.
īn-facētus u. īn-ficētus, a, um (vgl. über die doppelte Form Ochsner Cic. ecl. p. 156 sq. und Georges Lexik. d. lat. Wortf. S. 348), unfein, ohne Witz, witzlos, plump, abgeschmackt, homo non infac., ein feiner Mann, Cic.: idem infaceto est infacetior rure, Catull.: übtr., mendacium non infic., Cic.: dictum non infac., Suet.: o saeculum insapiens et infacetum, Catull.
is erit Colemannus monachus vester, vir nec scientia imperitus nec sermone patrio ~us
quis mente peccaverit foret omni bono sensibili spoliatus ‥ quod esset Deo ~a crudelitas
īnfăcētus (14) (qqf. īnficetus ), a, um, grossier, sans esprit : Cic. Off. 3, 58 ; Cæl. 69.
īn-facētus (infic-)
adj.
- with comp, without wit, dull, stupid: nec infacetus: non inficetum mendacium: Idem infaceto est infacetior rure, Ct.