infacundus
infacundus, not eloquent
in-fācundus, a, um, adj.,
- ineloquent (not in Cic. or Caes.): vir acer, nec infacundus, Liv. 4, 49, 12; Suet. Claud. 40; Gell. 18, 3, 6.— Comp.: infacundior, Liv. 7, 4, 4.
īn-fācundus, a, um, unberedt, inf. iuvenis, Petron.: vir acer nec infacundus, Liv.: princeps neque infacundus neque indoctus, Suet.: vir inopi linguā et infacundus, kein Zungenheld u. gewandter Redner, Gell.: ne infacundus quidem adversus (gegenüber) nimiam eloquentiam collegae, Liv. – Compar., quia infacundior sit et linguā inpromptus, Liv. 7, 4, 5.
etsi infecundi pectoris angustia et oris ariditas ~i non habeat penes se quod possit omnibus impertiri
īnfācundus, (14) a, um, qui a de la peine à sʼexprimer, sans éloquence : Liv. 4, 49, 12 ; Gell. 18, 3, 6 || -dior Liv. 7, 4, 5.
īn-fācundus
adj.
- with comp, not eloquent: vir, L.: infacundior, slow of speech, L.