infamatio
infāmātĭo, ōnis, f. [infamo],
- a calumny, defamation (post-class.), Non. p. 263, 8.
īnfāmātio, ōnis, f. (infamo), das Verschreien, Iulian. b. Augustin. op. imperf. c. Iul. 2, 56. Non. 263, 8.
‘erunt homines seipsos amantes’ [] ‥ criminatores, in contumeliosa ~one II Tim. iii 2
criminationibus et falsis ~onibus se armare nituntur
adulteri maritorum sepius ~one pulsati(
nec laici clericos in suis accusationibus vel ~onibus debent recipere(
constituit paganos aut hereticos Christianos non posse accusare, aut vocem ~onis inferre
hec abbas ‥ audiens et patriam per hanc ~onem non modicum vacillantem intelligens, totum ‥ processum ‥ per suum attornatum ‥ discontinuari fecit
declaracio pro parte domini ducis Gloucestrie pro tollenda sua a crimine lese magestatis gravissima ~one
īnfāmātĭō, ōnis, f. (infamo), diffamation : Julian. d. Aug. Imp. Jul. 2, 15 ; Non. 263, 8.