infractio
infractio, a breaking, weakening
infractĭo, ōnis, f. [infringo],
- a breaking to pieces, Prisc. 1282 P.—
- II Trop., a weakening: infractio et demissio animi, despondency, Cic. Tusc. 3, 7, 14.
īnfrāctio, ōnis, f. (infringo für *infrango), das Zerbrechen, Prisc. part. XII vers. Aen. § 219: übtr., infractio quaedam animi et demissio, eine Art Gebrochensein (Zerknirschung) u. förmliches Fallenlassen des Mutes, das Geknickt- u. Gebeugtsein (= Kleinmut u. Niedergeschlagenheit), Cic. Tusc. 3, 14.
in ‥ domus ~one
~one muri aut fissura maceriei
de ecclesie ~one
Dominus ‥ visitatque superbiam ejus infraccione cruris
pro expensis suis ‥ in ~one jejunii eorum ibidem
ad quid illa vocis contractio et ~o? hic succinit, ille discinit
causa ‥ ~onis nostri privilegii ad posteros nostros perveniat
contestor ‥ posteros ‥ ne ipsi faciant ‥ ullam ~onem huic mee donationi
si quis emat sibi feminam et donum pretiumque non compleatur, reddat ipsam pecuniam et persolvat et emendet plegio, sicut borghbreche sit erit ~o plegii sui(
contestor ‥ abbates ne ipsi faciant ‥ ullam ~onem hujus nostre concessionis
super ~one treugarum
voluptas insaciabilis est et unumquodque infriccione auget conatum
racione infriccionis protectionis nostre
sub pena infrictionis protectionis Domini nostri Regis(
non ‥ oportet quod post ~one voti incurrat vocale perjurium
pro ‥ ~onibus statutorum
istae consuetudines pertinent ad Tantone ‥ latrones, pacis ~o
emendet ‥ cxx s. pro ~one pacis(
~o pacis regie
de ‥ murdris et sanguinis effusione ex pacis ~one
~o pacis vel ordinis vel Christianitatis vel legalitatis(
~o pacis ecclesie
ad emendationem ordinis si plena ~o fiat [(AS: ]fulbryce
īnfrāctĭō, ōnis, f. (infringo), action de briser || [fig.] animi Cic. Tusc. 3, 14, abattement.
Castri, Urbis. Vide Burghbrech.
vel ordinis, vel Christianitatis, vel legalitatis, in Leg. Henrici I. Reg. Angl. cap. 21.
īnfrāctiō ōnis, f
- 1 in+FRAC-, a breaking, weakening: animi, despondency.