infortunatus
infortunatus, unfortunate, ill-starred
in-fortūnātus, a, um, adj.,
- unfortunate (class.): o infortunatum senem, Ter. Eun 2, 3, 7: nihil me infortunatius, Cic. Att. 2, 24, 4: infortunatissimus maritus, Ap. Met. 4, 27, 5.
īn-fortūnātus, a, um, unglücklich, homo, Ter.: nihil me infortunatius, Cic. ad Att. 2, 24, 4: infortunatissimus maritus, Apul. met. 4, 27.
īnfortūnātus, (15) a, um, malheureux, infortuné : Ter. Eun. 298 || -tior Cic. *Att. 2, 24, 4 [correction] ; -issimus Apul. M. 4, 27.
īn-fortūnātus
adj.
- with comp, unfortunate, ill-starred: senex, T.: nihil me infortunatius.