ingeniatus
ingĕnĭātus (ingĕnŭāt-), a, um, adj. [ingenium],
- naturally constituted, disposed or apt by nature: lepide ingeniatus, Plaut. Mil. 3, 1, 136 (731): primordia, Gell. 12, 1, 17: ad astutiam, Ap. Flor. n. 18, p. 360, 20.
ingeniātus, a, um (ingenium), von Natur beschaffen, -geeignet, geartet, beanlagt, a) v. Lebl.: bene ing. primordia, Gell. 12, 1, 17. – b) v. Pers.: lepide ing., Plaut. mil. 731: homines ita ingeniati, ut etc., Chalcid. Tim. 328: ingeniatus ad astutiam, Apul. flor. 18. p. 30, 7 Kr.
ingĕnĭātus, a, um (ingenium), disposé par la nature : Pl. Mil. 731 ; Gell. 12, 1, 17 || ad aliquid, à qqch. : Apul. Flor. 18.