ingrate
ingrate, unpleasantly
ingrātē, adv., v. ingratus fin.
ingrātē, Adv. (ingratus), I) ohne Annehmlichkeit, Ov. u. Plin.: dah. nicht gern, nominare, Plin. – II) undankbar, mit Undankbarkeit, Cic. u.a.: ingrate ferre alqd, etwas mit Undank hinnehmen, Tac. hist. 1, 52. – dah. übtr., umsonst, ohne Nutzen, Pallad. 7, 5, 1.
impositionem episcopatus adeo ~e tulit ut diceret ‥ maluisse se decapitari quam illud onus pati
plures ‥ per tantam ediam ingrassati ‥ ab hujusmodi custodia ~issime fugiunt et recedunt
[fumus ] ~e solet intellegentium faucibus et oculis importari
ingrātē (14) (ingratus), ¶ 1 dʼune manière désagréable : Plin. 37, 74 ; Ov. Ars 2, 435 || à regret, à contre-cœur : Plin. 18, 23 ¶ 2 avec ingratitude, en ingrat : Cic. Fam. 12, 1, 2 ; Tac. H. 1, 52 ; [fig.] Pall. 7, 5, 1.
ingrātē
adv.
- ingratus, unpleasantly: Sunt quibus ingrate indulgentia servit, O.—Unthankfully, ungratefully: necessitudinis nomen repudiare.