About
Menu

ingratia

ingrātĭa, ae, f. [ingratus].
  • Thanklessness, ingratitude: in ingratiam incidere, Tert. Poen. 1: hominum, id. ib. 2.—Hence,
  • II ingrātĭīs, or contr. ingrātīs (v. Zumpt ad Cic. Verr. 2, 4, 9, § 19), without one’s thanks, against one’s will.
    • A As subst. (rare, and not in class. Lat.): tuis ingratiis ( = te invito), Plaut. Merc. 2, 4, 11 (479); so perh. ingratiis nostris, Gell. 17, 1, 7.— With gen.: vobis invitis atque amborum ingratiis, Plaut. Cas. 2, 5, 7 (315).—
    • B Adv., unwillingly, against his (her, etc.) will (class., and in both forms): id quod odio'st faciundum'st cum malo atque ingratiis, Plaut. Mil. 3, 1, 153 (748); id. ib. 2, 5, 39 (449); id. Am. 1, 1, 215 (367); id. Curc. 1, 1, 6 (6); id. Cist. 2, 3, 82 (624); id. Men. 5, 8, 5 (1054); Ter. Heaut. 446; id. Eun. 220; id. Phorm. 888: ingratis, Lucr. 3, 1069; 5, 44; Lact. 2, 10, 25: extorquendum est invito atque ingratiis, Cic. Quint. 14, 47: dicent quae necesse erit, ingratiis, id. Verr. 2, 4, 9, § 19 Halm (Zumpt, ingratis): nisi plane cogit ingratiis, id. Tull. § 5; cf.: ut ingratis ad depugnandum omnes cogerentur, against their will, Nep. Them. 4, 4; so, cogere, also Ap. Met. 2, 20, 27. —See Hand, Turs. III. p. 379 sq.

Saved

Recent